Ответ в теме: Шеърхо ва ғазалҳо аз эҷодиёти Соиби Табрезӣ

#43759
L-BRO Admin
Хранитель

То манзили ман бодияи бехабарӣ буд,

Ҳар мавҷи саробам ба назар болу паре буд.

Чун сарв дар ин боғ зи озодагии хеш,

Боре, ки маро буд ба дил, бесамарӣ буд.

З-он рӯз, ки шуд дидаи ман боз чу наргис,

Авроқи дилам сарфи парешонназарӣ буд.

Буд аз дами шамшер дами субҳи нишотам,

То ҷавшани довудии ман бехабарӣ буд.

Расвоии шамъ аст зи пироҳани фонус,

Дар парда сухан гуфтани ман пардадарӣ буд.

Аз аҷз чу шабнам нафитодем дар ин боғ,

Афтодагии мо гули равшангуҳарӣ буд.

Ёре, ки ғубор аз дили ғамдидаи мо бурд,

Беминнату бемузд насими саҳарӣ буд.

Чун партави хуршед, ки дар оина уфтод,

Аз умр ҳамин баҳраи ман ҷилвагарӣ буд.

Соиб, чӣ тавон кард ба таклифи азизон

В-арна тарафи Хоҷа шудан бебасарӣ буд.