Ответ в теме: Шеъру ғазал аз эҷодиёти ҶУНАЙДУЛЛОҲИ ҲОЗИҚ

#43806
Main Aditor
Хранитель

Малик Рӯён шабе чун чашм пӯшид,
Ба хобаш ҳафт гови фарбеҳе дид.
Пас аз вай ҳафт гове дид лоғар,
Ки хурд ин ҳафт лоғар ҳафти дигар.
Дар он дам хӯшаҳои сабзу хуррам,
Намудаш ҳафт буд он хӯшаҳо ҳам.
Пас он гаҳ ҳафти дигар хӯшаҳо дид,
Ки ҳар як хушктар будӣ зи хуршед.
Бар он тарҳо чу печиданд он ҳафт,
Ҳама гаштанд хушку хуррами рафт.
\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
Ки аввал ҳафт соли нек ояд,
Ба рӯи халқ неъмат дар кушоянд.
Пас аз вай ҳафт соле дур гирад,
Ки гардад зинда қаҳт, арзон бимирад.
Аз он ҳафт ин қадар гиранд хӯша,
Ки бошад дар раҳи ин ҳафт тӯша.
Ба шаҳ то нархи давлат бошад арзон,
Вазири шаҳ набояд буд нодон.
Нигаҳ гар бол накшояд ба ғафлат,
Расад кай сар ба девори мазаллат.
\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\\
Бувад чун бо раъият шоҳро ҷоҳ,
Раъиятпарварӣ мебояд аз шоҳ.
Чу бошад бар шукӯҳи шоҳ иллат,
Ғами худ мехурад, хоҳ аз раъият.
Раъият гар набошад, бо кӣ шоҳ аст?
Фалакро рӯзи беахтар сиёҳ аст.
В-агар бошад туро доно вазире,
Ки худ дарди сар аз кишвар нагирӣ.