Сураи ЛУҚМОН

СУРАТУ ЛУҚМАН бо хати кирили
(34 ояҳ) (Сураи 31)

Бисмиллаҳи-р-Раҳмани-р-Раҳдм.
Алиф. Ламм. Мим. 1. Тилка айату-л-китаби-л Ҳаким. 2. Ҳуда-в ва раҳмата-л лил муҳсинин. 3. Ал-лазина юқимуна-с-салата ва юътуна-з-заката ва ҳум би-л-ахирати ҳум йуқинун. 4. Улайка ъала ҳуда-м ми-р-Раббиҳим. Ва улайка ҳуму-л-муфлиҳун. 5. Ва мина-н-наси ма-и яштари лаҳва-л-ҳадиси ли юзилла ъан сабилиллаҳи би ғайри ъилми-в ва яттахизаҳа ҳузува. Улайка лаҳум ъазабу-м муҳин. 6. Ва иза тутла ъалайҳи айатуна валла мустакбиран ка ал лам ясмаъҳа ка анна фи узунайҳи вақро. Фа башширҳу би ъазабин алим. 7. Инна-л-лазина аману ва ъамилу-с-солиҳати лаҳум ҷаннату-н-наъим. 8. Холидина фиҳа ваъдаллоҳи ҳаҳқо. Ва Ҳува-л- Ъазизу-л-Ҳаким. 9. Халақа-с самавати би ғайри ъамадин таравнаҳа. Ва алқо фи-л-арзи равасия ан тамида бикум ва басса фиҳа мин кулли даббаҳ. Ва анзална мина-с-самаи маан фа амбатна фиҳа мин кулли завҷин карим. 10. Ҳаза халқуллоҳи фа арунй маза халақа-л-лазина мин дуниҳ. Бали-з-золимуна фи залали-м мубин. 11.
Ва лақад атайна Луқмана-л-ҳикмата анишкур лиллаҳ. Ва ма-и яшкур фа иннама яшкуру ли нафсиҳ. Ва ман кафара фа инналлоҳа ғанийюн ҳамид. 12. Ва из Қола Луқману либниҳи ва ҳува яъизуҳу йа бунайя ла тушрик биллаҳ. Инна-ш-ширка лазулмун Ъазим. 13. Ва вассайна-л-инсана би валидайҳи ҳамалатҳу уммуҳу ваҳнан ъала ваҳни-в ва фисолуҳу фи ъамайни анишкур ли ва ли валидайка илайя-л-масир. 14. Ва ин ҷаҳадака ъала ан тушрика би ма лайса лака биҳи ъилмун фа ла тутиъҳума ва соҳибҳума фи-д-дунйа маъруфа. Ва-т-табиъ сабила ман анаба илайй. Сумма илайя марҷръукум фа унаббиукум би ма кунтум таъмалун. 15. Йа бунайя иннаҳа ин таку мисқола ҳаббати-м мин хардалин фа такун фи сахратин ав фи-с-самавати ав фи-л-арзи яъти биҳаллоҳ. Инналлоҳа Латифун Хабир. 16. Йа бунайя ақими-с-салата ваъмур би-л-маъруфи ванҳа ъани-л мункари васбир ъала ма асобак. Инна залика мин ъазми-л-умур. 17. Ва ла тусаъъир хаддака ли-н-наси ва ла тамши фи-л-арзи мараҳа. Инналлоҳа ла юҳиббу кулла мухталин фахур. 18. Вақсид фи машйика вағзуз мин савтик. Инна анкара-л-асвати ла савту-л-ҳамир. 19.
Алам тарав анналлоҳа саххара лакум-м ма фи-с самавати ва ма фи-л-арзи ва асбаға ъалайкум ниъамаҳу зоҳирата-в ва батинаҳ. Ва мина-н-наси ма-и юҷадилу филлаҳи би ғайри ъилми-в ва ла ҳуда-в ва ла китаби-м мунир. 20. Ва иза қила лаҳуму-т-табиъу ма анзалаллоҳу қолу бал наттабиъу ма ваҷадна ъалайҳи абаана. А-ва лав кана-ш-шайтону ядъуҳум ила ъазаби-с-Саъир. 21. Ва ма-й юслим ваҷҳаҳу илаллоҳи ва ҳува муҳсинун фақад-истамсака би-л ъурвати-л-вусқо. Ва илаллоҳи ъақибату-л-умур. 22. Ва ман кафара фа ла яҳзунка куфруҳ. Илайна марҷиъуҳум фа нунаббиуҳум би ма ъамилу. Инналлоҳа Ъалимум бизати-с-судур. 23. Нуматтиъуҳум қалилан сумма назтарруҳум ила ъазабин ғализ. 24. Ва ла ин саалтаҳум-м ман халақа-с самавати ва-л-арза ла яқулунналлоҳ. Қули-л-ҳамду лиллаҳ. Бал аксаруҳум ла яъламун. 25. Лиллаҳи ма фи-с-самавати ва-л-арз. Инналлоҳа Ҳува-л-ғанийюл Ҳамид. 26. Ва лав аннама фи-л-арзи мин шаҷаратин ақламу-в ва-л-баҳру ямуддуҳу мим баъдиҳи сабъату абҳури-м ма нафидат калиматуллоҳ. Инналлоҳа Ъазизун Ҳаким. 27. Ма халқукум ва ла баъсукум илла ка нафси-в ваҳидаҳ. Инналлоҳа Самиъум Басир. 28.
Алам тара анналлоҳа йулиҷу-л-лайла фи-н-наҳари ва йулиҷу-н-наҳара фи-л-лайли ва саххара-ш-шамса ва-л-қамара куллу-й яҷри ила аҷали-м мусамма-в ва анналлоҳа би ма таъмалуна Хабир. 29. Залика би анналлоҳа Ҳува-л-ҳаққу ва анна ма ядъуна мин дуниҳи-л-батилу ва анналлоҳа Ҳува-л-Ъалийю-л Кабир. 30. Алам тара анна-л-фулка таҷри фи-л баҳри би ниъматиллаҳи ли юриякум-м мин айатиҳ. Инна фи залика ла айати-л ли кулли саббарин шакур. 31. Ва иза ғашияҳум-м мавҷун ка-з-зулали даъавуллоҳа мухлисина лаҳу-д-дина фа ламма наҷҷрҳум ила-л-барри фа минҳум-м муқтасид. Ва ма яҷҳаду би айатина илла куллу хаттарин кафур. 32. Йа айюҳа-н-насуттақу Раббакум вахшав явма-л ла яҷзи валидун ъа-в валадиҳи ва ла мавлудун ҳува ҷазин ъа-в валидиҳи шай-а. Инна ваъдаллоҳи ҳаққ. Фа ла тағурраннакуму-л ҳайату-д-дунйа ва ла яғурраннакум биллаҳи-л-ғарур. 33. Инналлоҳа ъиндаҳу ъилму-с-саъати ва юназзилу-л-ғайса ва яъламу ма фи-л-арҳам. Ва ма тадри нафсум ма за таксибу ғада. Ва ма тадри нафсум би аййи арзин тамут. Инналлоҳа Ъалимун Хабир. 34.

Тарчумаи Сураи ЛУҚМОН бо забони тоҷики

Сураи ЛУҚМОН1

Ба номи Худованди бахшояндаи меҳрубон!

1.Алиф, лом, мим.

2.Инҳо оятҳои китоби ҳикматомез аст.

3. Некӯкоронро ҳидояту раҳматест:

4.онон, ки намоз мегузоранду закот медиҳанд ва ба охират яқин доранд.

5. Инҳо аз ҷониби Парвардигорашон ҳидоят ёфтаанд ва инҳо наҷотёфтагонанд.

6. Баъзе аз мардум харидори суханони беҳудаанд,2 то ба нодонӣ мардумро аз роҳи Худо гумроҳ кунанд ва онро (оятҳои Қуръонро) ба масхара мегиранд. Насиби инҳо азобест хоркунанда.

7. Ва чун оёти Мо бар онҳо хонда шавад, бо худписандӣ рӯй баргардонанд, чунонки  гӯӣ нашунидаанд. Ё монанди касе, ки гӯшҳояшон вазнин шуда бошад. ӯро ба азобе дардовар мужда деҳ!

8. Насиби онон, ки имон овардаанд ва корҳои шоиста кардаанд, ҳатман,  боғҳои пурнеъмати биҳишт аст.

9. Дар он ҷо ҷовидонаанд, ваъдаи Худо рост аст. ӯ пирӯзманду ҳаким аст!

10. Осмонҳоро бе ҳеҷ сутуне, ки бубинед, биёфарид ва бар рӯи замин кӯҳҳоро бияфканд, то наларзонадатон ва аз ҳар гуна ҷунбандае дар он пароканда кард. Ва аз осмон об фурӯд овардем ва дар замин ҳар гуна гиёҳи некӯе рӯёнидем.

11. Ин офариниши Худост. Пас, ба Ман нишон диҳед онҳо, ки ғайри ӯ ҳастанд, чӣ офаридаанд. Балки золимон дар гумроҳии ошкоре ҳастанд.

12. Албатта, ба Луқмон ҳикмат додему гуфтем: «Худоро сипос гӯй, зеро ҳар кӣ сипос гӯяд, албатта, ба суди худ сипос гуфта ва ҳар кӣ носипосӣ кунад, ҳаройна, Худо бениёзу сутуданист!»

13. Ва (ёдовар шав) он гоҳ, ки Луқмон ба писараш гуфт ва ӯро панд медод, ки эй писараки ман, ба Худо ширк маёвар, ҳар- ойна,  ширк ситамест бузург.

14. Одамиро дар бораи падару модараш супориш кардем.  Модараш ба ӯ ҳомила шуд ва ҳар рӯз нотавонтар мешуд ва пас аз ду сол аз шираш бозгирифт. Ва супориш кардем, ки Марову падару модаратро шукр гӯй, ки  саранҷоми ту назди ман аст.

15. Агар он ду ба кӯшиш аз ту бихоҳанд, то чизеро, ки намедонӣ чист,  бо Ман ширк гардонӣ, итоъаташон макун. Дар дунё бо онҳо ба тариқе писандида зиндагӣ кун ва худ роҳи касеро, ки ба даргоҳи Ман бозмегарданд, дар пеш гир. Бозгашти ҳамаи шумо ба сӯи Ман аст ва аз корҳое, ки мекардед, огоҳатон мекунам.

16. Эй писараки ман! «Агар амал ба қадри як донаи хардал дар даруни харсанге ё дар осмонҳо ё дар замин бошад, Худо, ҳатман, ба ҳисобаш меоварад, ки ҳаройна, ӯ  заррабину огоҳ аст!

17. Эй писараки ман! Намоз бигузор ва амр ба маъруфу наҳй аз мункар кун ва бар ҳар чӣ бар ту расад, сабр кун, ки ин албатта, аз корҳоест, ки бояд дар он азмро ҷазм кунӣ (субот варзӣ).

18. Ба такаббур аз мардум рӯй магардон ва худписандона бар замин роҳ марав, ҳаройна, Худо ҳеҷ мутакаббири фахрфурӯшеро дӯст надорад.

19. Дар рафторат роҳи миёнаро баргузин ва овозатро фуруд ор, (паст кун) зеро нохуштарини овозҳо овози харон аст.

20. Оё надидаед, ки Худо ҳар чиро, ки дар осмонҳову замин аст, ҳаройна,  роми шумо кардааст ва неъматҳои худро чи ошкору чи пинҳон ба тамомӣ бар шумо арзонӣ дошта? Ва баъзе аз мардум бе ҳеҷ донише ё роҳнамоеву китоби равшане дар бораи Худо ҷидол мекунанд.

21. Ва чун онҳо бигӯянд: « Ба он чӣ Худо нозил кардааст, пайравӣ кунед», гӯянд: « На, мо аз ойине, ки падарони худро бар он ёфтем, пайравӣ мекунем». Агарчи шайтон ба азоби оташашон фаро хонда бошад.

22. Ҳар кӣ рӯи хеш ба Худо кунад ва некӯкор бошад, албатта, ба дастгираи устуворе чанг задааст ва поёни ҳамаи корҳо ба сӯи Худост!

23. Он кас, ки кофир шудааст, куфраш туро ғамгин насозад. Бозгашташон назди Мост. Пас, ба корҳое, ки кардаанд, огоҳашон мекунем. ҳаройна, Худо ба он чӣ дар дилҳо мегузарад, доно аст!

24.Андаке комёбашон месозем,сипас ба бечорагӣ ба азоби сахташон мекашонем.

25. Агар аз онҳо бипурсӣ: «Чи касе осмонҳову заминро офаридааст?» ҳатман, хоҳанд гуфт: «Худо». Бигӯ: «Сипос Худоро!» Балки бештарашон намедонанд!

26. Аз они Худост он чӣ дар осмонҳову замин аст ва ҳаройна, Худо бениёзу сутуданист!

27. Ва агар ҳамаи  дарахтони рӯи замин қалам шаванд ва дарё ранг ва ҳафт дарёи дигар ба мададаш биёяд, суханони Худо поён намеёбад. Ва  албатта, Худо пирӯзманду ҳаким аст!

28. Офариниши ҳамаи шумо ва боз зинда карданатон танҳо монанди зинда кардани як тан аст. Албатта, Худо шунавову биност!

29. Оё надидаӣ, ки Худо аз шаб кам мекунаду ба рӯз меафзояд ва аз рӯз мекоҳаду ба шаб меафзояд ва офтобу моҳро ром сохт, ки ҳар як то замоне муъайян дар ҳаракат аст? Ва албатта, Худо ба корҳое, ки мекунед,огоҳ аст!

30.Ин ба он сабаб аст, ки Худои якто ҳақ аст ва  ҳар чӣ ба ҷуз ӯ мехонанд, ҳаройна, ботил аст ва албатта, Худост  баландмартабаву бузургвор.

31. Оё надидаӣ, ки киштӣ  ба неъмати Худо дар дарё равон мешавад, то Худо баъзе аз оёти қудрати худро ба шумо бинамоёнад? ҳаройна, дар ин барои мардуми  сабркунандаи сипосгузор ибратҳост!

32. Ва чун мавҷҳои азим  монанди абрҳо онҳоро пӯшонад, Худоро аз рӯи ихлос дар дин бихонанд.  Ва чун наҷоташон диҳад ва ба хушкӣ барад, баъзе ба аҳди хеш вафо кунанд. Ва ҷуз ғаддорони (нобакорон) кофири неъмат, оёти Моро  инкор накунанд.

33. Эй мардум, аз Парвардигоратон  битарсед ва аз рӯзе, ки ҳеҷ падаре ҷазои фарзандро ба ӯҳда нагирад ва ҳеҷ фарзанде ҷазои падарро ӯҳдадор нашавад, битарсед. Ваъдаи Худо,  албатта, ҳақ аст. Зиндагии дунё фиребатон надиҳад ва низ шайтони фиребкор (васваса мекунад, ки Худо ҳар навъ гуноҳро мебахшад) ба карами Худо фиребатон насозад.

34. Албатта, Худост, ки медонад, ки қиёмат чӣ вақт меояд. ӯст, ки борон  меборонад ва аз он чӣ дар шикамҳои занҳои ҳомила аст, огоҳ аст. Ва ҳеҷ кас намедонад, ки фардо чӣ чиз ба даст хоҳад овард ва касе намедонад, ки дар кадом замин хоҳад мурд. ҳаройна, Худо донову огоҳ аст!

Сураи ЛУҚМОН бо хати арабӣ

31|1|بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ الم

31|2|تِلكَ ءايٰتُ الكِتٰبِ الحَكيمِ

31|3|هُدًى وَرَحمَةً لِلمُحسِنينَ

31|4|الَّذينَ يُقيمونَ الصَّلوٰةَ وَيُؤتونَ الزَّكوٰةَ وَهُم بِالءاخِرَةِ هُم يوقِنونَ

31|5|أُولٰئِكَ عَلىٰ هُدًى مِن رَبِّهِم وَأُولٰئِكَ هُمُ المُفلِحونَ

31|6|وَمِنَ النّاسِ مَن يَشتَرى لَهوَ الحَديثِ لِيُضِلَّ عَن سَبيلِ اللَّهِ بِغَيرِ عِلمٍ وَيَتَّخِذَها هُزُوًا أُولٰئِكَ لَهُم عَذابٌ مُهينٌ

31|7|وَإِذا تُتلىٰ عَلَيهِ ءايٰتُنا وَلّىٰ مُستَكبِرًا كَأَن لَم يَسمَعها كَأَنَّ فى أُذُنَيهِ وَقرًا فَبَشِّرهُ بِعَذابٍ أَليمٍ

31|8|إِنَّ الَّذينَ ءامَنوا وَعَمِلُوا الصّٰلِحٰتِ لَهُم جَنّٰتُ النَّعيمِ

31|9|خٰلِدينَ فيها وَعدَ اللَّهِ حَقًّا وَهُوَ العَزيزُ الحَكيمُ

31|10|خَلَقَ السَّمٰوٰتِ بِغَيرِ عَمَدٍ تَرَونَها وَأَلقىٰ فِى الأَرضِ رَوٰسِىَ أَن تَميدَ بِكُم وَبَثَّ فيها مِن كُلِّ دابَّةٍ وَأَنزَلنا مِنَ السَّماءِ ماءً فَأَنبَتنا فيها مِن كُلِّ زَوجٍ كَريمٍ

31|11|هٰذا خَلقُ اللَّهِ فَأَرونى ماذا خَلَقَ الَّذينَ مِن دونِهِ بَلِ الظّٰلِمونَ فى ضَلٰلٍ مُبينٍ

31|12|وَلَقَد ءاتَينا لُقمٰنَ الحِكمَةَ أَنِ اشكُر لِلَّهِ وَمَن يَشكُر فَإِنَّما يَشكُرُ لِنَفسِهِ وَمَن كَفَرَ فَإِنَّ اللَّهَ غَنِىٌّ حَميدٌ

31|13|وَإِذ قالَ لُقمٰنُ لِابنِهِ وَهُوَ يَعِظُهُ يٰبُنَىَّ لا تُشرِك بِاللَّهِ إِنَّ الشِّركَ لَظُلمٌ عَظيمٌ

31|14|وَوَصَّينَا الإِنسٰنَ بِوٰلِدَيهِ حَمَلَتهُ أُمُّهُ وَهنًا عَلىٰ وَهنٍ وَفِصٰلُهُ فى عامَينِ أَنِ اشكُر لى وَلِوٰلِدَيكَ إِلَىَّ المَصيرُ

31|15|وَإِن جٰهَداكَ عَلىٰ أَن تُشرِكَ بى ما لَيسَ لَكَ بِهِ عِلمٌ فَلا تُطِعهُما وَصاحِبهُما فِى الدُّنيا مَعروفًا وَاتَّبِع سَبيلَ مَن أَنابَ إِلَىَّ ثُمَّ إِلَىَّ مَرجِعُكُم فَأُنَبِّئُكُم بِما كُنتُم تَعمَلونَ

31|16|يٰبُنَىَّ إِنَّها إِن تَكُ مِثقالَ حَبَّةٍ مِن خَردَلٍ فَتَكُن فى صَخرَةٍ أَو فِى السَّمٰوٰتِ أَو فِى الأَرضِ يَأتِ بِهَا اللَّهُ إِنَّ اللَّهَ لَطيفٌ خَبيرٌ

31|17|يٰبُنَىَّ أَقِمِ الصَّلوٰةَ وَأمُر بِالمَعروفِ وَانهَ عَنِ المُنكَرِ وَاصبِر عَلىٰ ما أَصابَكَ إِنَّ ذٰلِكَ مِن عَزمِ الأُمورِ

31|18|وَلا تُصَعِّر خَدَّكَ لِلنّاسِ وَلا تَمشِ فِى الأَرضِ مَرَحًا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ كُلَّ مُختالٍ فَخورٍ

31|19|وَاقصِد فى مَشيِكَ وَاغضُض مِن صَوتِكَ إِنَّ أَنكَرَ الأَصوٰتِ لَصَوتُ الحَميرِ

31|20|أَلَم تَرَوا أَنَّ اللَّهَ سَخَّرَ لَكُم ما فِى السَّمٰوٰتِ وَما فِى الأَرضِ وَأَسبَغَ عَلَيكُم نِعَمَهُ ظٰهِرَةً وَباطِنَةً وَمِنَ النّاسِ مَن يُجٰدِلُ فِى اللَّهِ بِغَيرِ عِلمٍ وَلا هُدًى وَلا كِتٰبٍ مُنيرٍ

31|21|وَإِذا قيلَ لَهُمُ اتَّبِعوا ما أَنزَلَ اللَّهُ قالوا بَل نَتَّبِعُ ما وَجَدنا عَلَيهِ ءاباءَنا أَوَلَو كانَ الشَّيطٰنُ يَدعوهُم إِلىٰ عَذابِ السَّعيرِ

31|22|وَمَن يُسلِم وَجهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحسِنٌ فَقَدِ استَمسَكَ بِالعُروَةِ الوُثقىٰ وَإِلَى اللَّهِ عٰقِبَةُ الأُمورِ

31|23|وَمَن كَفَرَ فَلا يَحزُنكَ كُفرُهُ إِلَينا مَرجِعُهُم فَنُنَبِّئُهُم بِما عَمِلوا إِنَّ اللَّهَ عَليمٌ بِذاتِ الصُّدورِ

31|24|نُمَتِّعُهُم قَليلًا ثُمَّ نَضطَرُّهُم إِلىٰ عَذابٍ غَليظٍ

31|25|وَلَئِن سَأَلتَهُم مَن خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضَ لَيَقولُنَّ اللَّهُ قُلِ الحَمدُ لِلَّهِ بَل أَكثَرُهُم لا يَعلَمونَ

31|26|لِلَّهِ ما فِى السَّمٰوٰتِ وَالأَرضِ إِنَّ اللَّهَ هُوَ الغَنِىُّ الحَميدُ

31|27|وَلَو أَنَّما فِى الأَرضِ مِن شَجَرَةٍ أَقلٰمٌ وَالبَحرُ يَمُدُّهُ مِن بَعدِهِ سَبعَةُ أَبحُرٍ ما نَفِدَت كَلِمٰتُ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ عَزيزٌ حَكيمٌ

31|28|ما خَلقُكُم وَلا بَعثُكُم إِلّا كَنَفسٍ وٰحِدَةٍ إِنَّ اللَّهَ سَميعٌ بَصيرٌ

31|29|أَلَم تَرَ أَنَّ اللَّهَ يولِجُ الَّيلَ فِى النَّهارِ وَيولِجُ النَّهارَ فِى الَّيلِ وَسَخَّرَ الشَّمسَ وَالقَمَرَ كُلٌّ يَجرى إِلىٰ أَجَلٍ مُسَمًّى وَأَنَّ اللَّهَ بِما تَعمَلونَ خَبيرٌ

31|30|ذٰلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ هُوَ الحَقُّ وَأَنَّ ما يَدعونَ مِن دونِهِ البٰطِلُ وَأَنَّ اللَّهَ هُوَ العَلِىُّ الكَبيرُ

31|31|أَلَم تَرَ أَنَّ الفُلكَ تَجرى فِى البَحرِ بِنِعمَتِ اللَّهِ لِيُرِيَكُم مِن ءايٰتِهِ إِنَّ فى ذٰلِكَ لَءايٰتٍ لِكُلِّ صَبّارٍ شَكورٍ

31|32|وَإِذا غَشِيَهُم مَوجٌ كَالظُّلَلِ دَعَوُا اللَّهَ مُخلِصينَ لَهُ الدّينَ فَلَمّا نَجّىٰهُم إِلَى البَرِّ فَمِنهُم مُقتَصِدٌ وَما يَجحَدُ بِـٔايٰتِنا إِلّا كُلُّ خَتّارٍ كَفورٍ

31|33|يٰأَيُّهَا النّاسُ اتَّقوا رَبَّكُم وَاخشَوا يَومًا لا يَجزى والِدٌ عَن وَلَدِهِ وَلا مَولودٌ هُوَ جازٍ عَن والِدِهِ شَيـًٔا إِنَّ وَعدَ اللَّهِ حَقٌّ فَلا تَغُرَّنَّكُمُ الحَيوٰةُ الدُّنيا وَلا يَغُرَّنَّكُم بِاللَّهِ الغَرورُ

31|34|إِنَّ اللَّهَ عِندَهُ عِلمُ السّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الغَيثَ وَيَعلَمُ ما فِى الأَرحامِ وَما تَدرى نَفسٌ ماذا تَكسِبُ غَدًا وَما تَدرى نَفسٌ بِأَىِّ أَرضٍ تَموتُ إِنَّ اللَّهَ عَليمٌ خَبيرٌ

test

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *