Сураи ЗУХРУФ(зинат)

43|1|بِسمِ اللَّهِ الرَّحمٰنِ الرَّحيمِ حم

43|2|وَالكِتٰبِ المُبينِ

43|3|إِنّا جَعَلنٰهُ قُرءٰنًا عَرَبِيًّا لَعَلَّكُم تَعقِلونَ

43|4|وَإِنَّهُ فى أُمِّ الكِتٰبِ لَدَينا لَعَلِىٌّ حَكيمٌ

43|5|أَفَنَضرِبُ عَنكُمُ الذِّكرَ صَفحًا أَن كُنتُم قَومًا مُسرِفينَ

43|6|وَكَم أَرسَلنا مِن نَبِىٍّ فِى الأَوَّلينَ

43|7|وَما يَأتيهِم مِن نَبِىٍّ إِلّا كانوا بِهِ يَستَهزِءونَ

43|8|فَأَهلَكنا أَشَدَّ مِنهُم بَطشًا وَمَضىٰ مَثَلُ الأَوَّلينَ

43|9|وَلَئِن سَأَلتَهُم مَن خَلَقَ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضَ لَيَقولُنَّ خَلَقَهُنَّ العَزيزُ العَليمُ

43|10|الَّذى جَعَلَ لَكُمُ الأَرضَ مَهدًا وَجَعَلَ لَكُم فيها سُبُلًا لَعَلَّكُم تَهتَدونَ

43|11|وَالَّذى نَزَّلَ مِنَ السَّماءِ ماءً بِقَدَرٍ فَأَنشَرنا بِهِ بَلدَةً مَيتًا كَذٰلِكَ تُخرَجونَ

43|12|وَالَّذى خَلَقَ الأَزوٰجَ كُلَّها وَجَعَلَ لَكُم مِنَ الفُلكِ وَالأَنعٰمِ ما تَركَبونَ

43|13|لِتَستَوۥا عَلىٰ ظُهورِهِ ثُمَّ تَذكُروا نِعمَةَ رَبِّكُم إِذَا استَوَيتُم عَلَيهِ وَتَقولوا سُبحٰنَ الَّذى سَخَّرَ لَنا هٰذا وَما كُنّا لَهُ مُقرِنينَ

43|14|وَإِنّا إِلىٰ رَبِّنا لَمُنقَلِبونَ

43|15|وَجَعَلوا لَهُ مِن عِبادِهِ جُزءًا إِنَّ الإِنسٰنَ لَكَفورٌ مُبينٌ

43|16|أَمِ اتَّخَذَ مِمّا يَخلُقُ بَناتٍ وَأَصفىٰكُم بِالبَنينَ

43|17|وَإِذا بُشِّرَ أَحَدُهُم بِما ضَرَبَ لِلرَّحمٰنِ مَثَلًا ظَلَّ وَجهُهُ مُسوَدًّا وَهُوَ كَظيمٌ

43|18|أَوَمَن يُنَشَّؤُا۟ فِى الحِليَةِ وَهُوَ فِى الخِصامِ غَيرُ مُبينٍ

43|19|وَجَعَلُوا المَلٰئِكَةَ الَّذينَ هُم عِبٰدُ الرَّحمٰنِ إِنٰثًا أَشَهِدوا خَلقَهُم سَتُكتَبُ شَهٰدَتُهُم وَيُسـَٔلونَ

43|20|وَقالوا لَو شاءَ الرَّحمٰنُ ما عَبَدنٰهُم ما لَهُم بِذٰلِكَ مِن عِلمٍ إِن هُم إِلّا يَخرُصونَ

43|21|أَم ءاتَينٰهُم كِتٰبًا مِن قَبلِهِ فَهُم بِهِ مُستَمسِكونَ

43|22|بَل قالوا إِنّا وَجَدنا ءاباءَنا عَلىٰ أُمَّةٍ وَإِنّا عَلىٰ ءاثٰرِهِم مُهتَدونَ

43|23|وَكَذٰلِكَ ما أَرسَلنا مِن قَبلِكَ فى قَريَةٍ مِن نَذيرٍ إِلّا قالَ مُترَفوها إِنّا وَجَدنا ءاباءَنا عَلىٰ أُمَّةٍ وَإِنّا عَلىٰ ءاثٰرِهِم مُقتَدونَ

43|24|قٰلَ أَوَلَو جِئتُكُم بِأَهدىٰ مِمّا وَجَدتُم عَلَيهِ ءاباءَكُم قالوا إِنّا بِما أُرسِلتُم بِهِ كٰفِرونَ

43|25|فَانتَقَمنا مِنهُم فَانظُر كَيفَ كانَ عٰقِبَةُ المُكَذِّبينَ

43|26|وَإِذ قالَ إِبرٰهيمُ لِأَبيهِ وَقَومِهِ إِنَّنى بَراءٌ مِمّا تَعبُدونَ

43|27|إِلَّا الَّذى فَطَرَنى فَإِنَّهُ سَيَهدينِ

43|28|وَجَعَلَها كَلِمَةً باقِيَةً فى عَقِبِهِ لَعَلَّهُم يَرجِعونَ

43|29|بَل مَتَّعتُ هٰؤُلاءِ وَءاباءَهُم حَتّىٰ جاءَهُمُ الحَقُّ وَرَسولٌ مُبينٌ

43|30|وَلَمّا جاءَهُمُ الحَقُّ قالوا هٰذا سِحرٌ وَإِنّا بِهِ كٰفِرونَ

43|31|وَقالوا لَولا نُزِّلَ هٰذَا القُرءانُ عَلىٰ رَجُلٍ مِنَ القَريَتَينِ عَظيمٍ

43|32|أَهُم يَقسِمونَ رَحمَتَ رَبِّكَ نَحنُ قَسَمنا بَينَهُم مَعيشَتَهُم فِى الحَيوٰةِ الدُّنيا وَرَفَعنا بَعضَهُم فَوقَ بَعضٍ دَرَجٰتٍ لِيَتَّخِذَ بَعضُهُم بَعضًا سُخرِيًّا وَرَحمَتُ رَبِّكَ خَيرٌ مِمّا يَجمَعونَ

43|33|وَلَولا أَن يَكونَ النّاسُ أُمَّةً وٰحِدَةً لَجَعَلنا لِمَن يَكفُرُ بِالرَّحمٰنِ لِبُيوتِهِم سُقُفًا مِن فِضَّةٍ وَمَعارِجَ عَلَيها يَظهَرونَ

43|34|وَلِبُيوتِهِم أَبوٰبًا وَسُرُرًا عَلَيها يَتَّكِـٔونَ

43|35|وَزُخرُفًا وَإِن كُلُّ ذٰلِكَ لَمّا مَتٰعُ الحَيوٰةِ الدُّنيا وَالءاخِرَةُ عِندَ رَبِّكَ لِلمُتَّقينَ

43|36|وَمَن يَعشُ عَن ذِكرِ الرَّحمٰنِ نُقَيِّض لَهُ شَيطٰنًا فَهُوَ لَهُ قَرينٌ

43|37|وَإِنَّهُم لَيَصُدّونَهُم عَنِ السَّبيلِ وَيَحسَبونَ أَنَّهُم مُهتَدونَ

43|38|حَتّىٰ إِذا جاءَنا قالَ يٰلَيتَ بَينى وَبَينَكَ بُعدَ المَشرِقَينِ فَبِئسَ القَرينُ

43|39|وَلَن يَنفَعَكُمُ اليَومَ إِذ ظَلَمتُم أَنَّكُم فِى العَذابِ مُشتَرِكونَ

43|40|أَفَأَنتَ تُسمِعُ الصُّمَّ أَو تَهدِى العُمىَ وَمَن كانَ فى ضَلٰلٍ مُبينٍ

43|41|فَإِمّا نَذهَبَنَّ بِكَ فَإِنّا مِنهُم مُنتَقِمونَ

43|42|أَو نُرِيَنَّكَ الَّذى وَعَدنٰهُم فَإِنّا عَلَيهِم مُقتَدِرونَ

43|43|فَاستَمسِك بِالَّذى أوحِىَ إِلَيكَ إِنَّكَ عَلىٰ صِرٰطٍ مُستَقيمٍ

43|44|وَإِنَّهُ لَذِكرٌ لَكَ وَلِقَومِكَ وَسَوفَ تُسـَٔلونَ

43|45|وَسـَٔل مَن أَرسَلنا مِن قَبلِكَ مِن رُسُلِنا أَجَعَلنا مِن دونِ الرَّحمٰنِ ءالِهَةً يُعبَدونَ

43|46|وَلَقَد أَرسَلنا موسىٰ بِـٔايٰتِنا إِلىٰ فِرعَونَ وَمَلَإِي۟هِ فَقالَ إِنّى رَسولُ رَبِّ العٰلَمينَ

43|47|فَلَمّا جاءَهُم بِـٔايٰتِنا إِذا هُم مِنها يَضحَكونَ

43|48|وَما نُريهِم مِن ءايَةٍ إِلّا هِىَ أَكبَرُ مِن أُختِها وَأَخَذنٰهُم بِالعَذابِ لَعَلَّهُم يَرجِعونَ

43|49|وَقالوا يٰأَيُّهَ السّاحِرُ ادعُ لَنا رَبَّكَ بِما عَهِدَ عِندَكَ إِنَّنا لَمُهتَدونَ

43|50|فَلَمّا كَشَفنا عَنهُمُ العَذابَ إِذا هُم يَنكُثونَ

43|51|وَنادىٰ فِرعَونُ فى قَومِهِ قالَ يٰقَومِ أَلَيسَ لى مُلكُ مِصرَ وَهٰذِهِ الأَنهٰرُ تَجرى مِن تَحتى أَفَلا تُبصِرونَ

43|52|أَم أَنا۠ خَيرٌ مِن هٰذَا الَّذى هُوَ مَهينٌ وَلا يَكادُ يُبينُ

43|53|فَلَولا أُلقِىَ عَلَيهِ أَسوِرَةٌ مِن ذَهَبٍ أَو جاءَ مَعَهُ المَلٰئِكَةُ مُقتَرِنينَ

43|54|فَاستَخَفَّ قَومَهُ فَأَطاعوهُ إِنَّهُم كانوا قَومًا فٰسِقينَ

43|55|فَلَمّا ءاسَفونَا انتَقَمنا مِنهُم فَأَغرَقنٰهُم أَجمَعينَ

43|56|فَجَعَلنٰهُم سَلَفًا وَمَثَلًا لِلءاخِرينَ

43|57|وَلَمّا ضُرِبَ ابنُ مَريَمَ مَثَلًا إِذا قَومُكَ مِنهُ يَصِدّونَ

43|58|وَقالوا ءَأٰلِهَتُنا خَيرٌ أَم هُوَ ما ضَرَبوهُ لَكَ إِلّا جَدَلًا بَل هُم قَومٌ خَصِمونَ

43|59|إِن هُوَ إِلّا عَبدٌ أَنعَمنا عَلَيهِ وَجَعَلنٰهُ مَثَلًا لِبَنى إِسرٰءيلَ

43|60|وَلَو نَشاءُ لَجَعَلنا مِنكُم مَلٰئِكَةً فِى الأَرضِ يَخلُفونَ

43|61|وَإِنَّهُ لَعِلمٌ لِلسّاعَةِ فَلا تَمتَرُنَّ بِها وَاتَّبِعونِ هٰذا صِرٰطٌ مُستَقيمٌ

43|62|وَلا يَصُدَّنَّكُمُ الشَّيطٰنُ إِنَّهُ لَكُم عَدُوٌّ مُبينٌ

43|63|وَلَمّا جاءَ عيسىٰ بِالبَيِّنٰتِ قالَ قَد جِئتُكُم بِالحِكمَةِ وَلِأُبَيِّنَ لَكُم بَعضَ الَّذى تَختَلِفونَ فيهِ فَاتَّقُوا اللَّهَ وَأَطيعونِ

43|64|إِنَّ اللَّهَ هُوَ رَبّى وَرَبُّكُم فَاعبُدوهُ هٰذا صِرٰطٌ مُستَقيمٌ

43|65|فَاختَلَفَ الأَحزابُ مِن بَينِهِم فَوَيلٌ لِلَّذينَ ظَلَموا مِن عَذابِ يَومٍ أَليمٍ

43|66|هَل يَنظُرونَ إِلَّا السّاعَةَ أَن تَأتِيَهُم بَغتَةً وَهُم لا يَشعُرونَ

43|67|الأَخِلّاءُ يَومَئِذٍ بَعضُهُم لِبَعضٍ عَدُوٌّ إِلَّا المُتَّقينَ

43|68|يٰعِبادِ لا خَوفٌ عَلَيكُمُ اليَومَ وَلا أَنتُم تَحزَنونَ

43|69|الَّذينَ ءامَنوا بِـٔايٰتِنا وَكانوا مُسلِمينَ

43|70|ادخُلُوا الجَنَّةَ أَنتُم وَأَزوٰجُكُم تُحبَرونَ

43|71|يُطافُ عَلَيهِم بِصِحافٍ مِن ذَهَبٍ وَأَكوابٍ وَفيها ما تَشتَهيهِ الأَنفُسُ وَتَلَذُّ الأَعيُنُ وَأَنتُم فيها خٰلِدونَ

43|72|وَتِلكَ الجَنَّةُ الَّتى أورِثتُموها بِما كُنتُم تَعمَلونَ

43|73|لَكُم فيها فٰكِهَةٌ كَثيرَةٌ مِنها تَأكُلونَ

43|74|إِنَّ المُجرِمينَ فى عَذابِ جَهَنَّمَ خٰلِدونَ

43|75|لا يُفَتَّرُ عَنهُم وَهُم فيهِ مُبلِسونَ

43|76|وَما ظَلَمنٰهُم وَلٰكِن كانوا هُمُ الظّٰلِمينَ

43|77|وَنادَوا يٰمٰلِكُ لِيَقضِ عَلَينا رَبُّكَ قالَ إِنَّكُم مٰكِثونَ

43|78|لَقَد جِئنٰكُم بِالحَقِّ وَلٰكِنَّ أَكثَرَكُم لِلحَقِّ كٰرِهونَ

43|79|أَم أَبرَموا أَمرًا فَإِنّا مُبرِمونَ

43|80|أَم يَحسَبونَ أَنّا لا نَسمَعُ سِرَّهُم وَنَجوىٰهُم بَلىٰ وَرُسُلُنا لَدَيهِم يَكتُبونَ

43|81|قُل إِن كانَ لِلرَّحمٰنِ وَلَدٌ فَأَنا۠ أَوَّلُ العٰبِدينَ

43|82|سُبحٰنَ رَبِّ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضِ رَبِّ العَرشِ عَمّا يَصِفونَ

43|83|فَذَرهُم يَخوضوا وَيَلعَبوا حَتّىٰ يُلٰقوا يَومَهُمُ الَّذى يوعَدونَ

43|84|وَهُوَ الَّذى فِى السَّماءِ إِلٰهٌ وَفِى الأَرضِ إِلٰهٌ وَهُوَ الحَكيمُ العَليمُ

43|85|وَتَبارَكَ الَّذى لَهُ مُلكُ السَّمٰوٰتِ وَالأَرضِ وَما بَينَهُما وَعِندَهُ عِلمُ السّاعَةِ وَإِلَيهِ تُرجَعونَ

43|86|وَلا يَملِكُ الَّذينَ يَدعونَ مِن دونِهِ الشَّفٰعَةَ إِلّا مَن شَهِدَ بِالحَقِّ وَهُم يَعلَمونَ

43|87|وَلَئِن سَأَلتَهُم مَن خَلَقَهُم لَيَقولُنَّ اللَّهُ فَأَنّىٰ يُؤفَكونَ

43|88|وَقيلِهِ يٰرَبِّ إِنَّ هٰؤُلاءِ قَومٌ لا يُؤمِنونَ

43|89|فَاصفَح عَنهُم وَقُل سَلٰمٌ فَسَوفَ يَعلَمونَ

Тарчумаи Сураи ЗУХРУФ(зинат)

Ба номи Худованди бахшояндаи меҳрубон

1.Ҳо, мим.

2.Савганд ба ин китоби равшангар!

3.Мо ин китобро Қуръоне арабӣ қарор додем, бошад, ки ба ақл дарёбед.

4.Ва он дар Умму-л-китоб2 аст дар назди Мо: албатта, китобе арҷманду ҳикматомез.

5.Оё ба он сабаб, ки  мардуми газафкор ҳастед, аз шумо рӯй гардонем ва Қуръонро аз шумо дареғ гардонем?

6.Ба миёни пешиниён паёмбарони бисёре фиристодем.

7.Ва ҳеҷ паёмбаре  бар онҳо фиристода намешуд, магар он ки масхарааш мекарданд.

8.Онҳоро, ки аз эшон нерӯмандтар буданд, ҳалок кардем. Ва достони пешиниён  гузашт.

9.Агар аз онҳо пурсӣ: «Чӣ зоте осмонҳову заминро офаридааст?» Мегӯянд: «Онҳоро он пирӯзманди доно офаридааст!»

10.Он ки заминро бисоти шумо сохт ва бароятон роҳҳо дар он падид овард, бошад, ки ҳидоят ёбед.

11.Ва он ки аз осмон об фиристод ба андоза. Ва ба он сарзамини мурдаро зинда кардем. Шумо низ инчунин аз гӯрҳо берун оварда мешавед

12.ва он ки ҳама ҷуфтҳоро биёфарид. Ва бароятон аз киштиҳо ва чорпоён маркабҳо сохт, ки савор шавед

13.ва чун бар пушти онҳо қарор гирифтед, неъмати Парвардигоратонро ёд кунед ва бигӯед: «Пок аст он кас, ки инҳоро роми мо кард, вагарна моро тавони он набуд.

14.Ва мо ба сӯи Парвардигорамон боз мегардем».

15.Ва барои ӯ аз миёни бандагонаш фарзанде муқаррар карданд. ҳаройна, Одамӣ ба ошкоро носипос аст!

16.Оё ӯ аз миёни махлуқонаш барои Худ духтарон баргирифта ва писаронро хоси шумо кардааст?

17.Ва чун ба яке аз онҳо муждаи таваллуди ҳамон чизеро диҳад, ки ба Худои Раҳмон нисбат дода3, рӯяш сиёҳ гардад ва пур аз хашм шавад.

18.Оё ин ки ба ороиш парвариш ёфта (яъне духтар) ва дар ҳангоми ҷидол ошкор намегардад, аз они Худост?

19.Ва фариштагонро, ки бандагони Худоянд, зан пиндоштанд. Оё ба ҳангоми хилқаташон он ҷо ҳозир будаанд? Ба зудӣ ин шаҳодаташонро менависанд ва аз онҳо бозхост мешавад.

20.Гуфтанд (кофирон): «Агар Худои Раҳмон мехост, мо фариштагонро намепарастидем». Он чӣ мегӯянд, аз рӯи нодонист ва ҷуз ба дурӯғ сухан намегӯянд.

21.Оё пеш аз қуръон китобе барояшон нозил кардаем, ки акнун ба он чанг мезананд?

22.Балки, мегӯянд:  «ҳаройна, Падаронамонро бар дине ёфтем ва мо аз пайи онҳо роҳёфтагонем».

23.Ба он  сон пеш аз ту ба кадом деҳае бимдиҳандае фиристодем, магар соҳибнеъматонаш гуфтанд: «ҳаройна, падаронамонро бар дине ёфтем ва мо ба аъмоли онҳо иқтидо (пайравӣ) мекунем».

24.Гуфт (паёмбар): «Ҳатто агар барои шумо чизе биёварам, ки аз он чӣ падаронатонро бар он ёфта будед, ҳидояткунандатар бошад?» Гуфтанд: «Мо ба ойине, ки шуморо ба он фиристодаанд, имон надорем».

25.Пас аз онҳо интиқом гирифтем (азобашон кардем). Ва бингар, ки оқибати дурӯғбарорандагон чӣ гуна будааст?

26.Ва  Иброҳим  ба падару қавмаш гуфт:  «Албатта, ман аз он чи шумо мепарастед, безорам,

27.ғайри он ки маро офарида, ки албатта, ӯ роҳнамоиям хоҳад кард».

28.Ва ин суханро (яъне калимаи тавҳидро) дар фарзандони ӯ сухане поянда боқӣ гузошт, бошад, ки ба Худо бозгарданд.

29.Ва ман инҳову падаронашонро аз зиндагӣ баҳраманд кардам, то он гоҳ ки ҳақ ва паёмбаре равшангар ба сӯяшон омад.

30.Чун ҳақ бар онҳо ошкор шуд гуфтанд: «Ҷодуст ва ҳаройна, мо ба он имон намеоварем».

31.Ва гуфтанд: «Чаро ин  Қуръон  бар марде аз бузургмардони он ду деҳа нозил нашудааст?»

32.Оё онон раҳмати Парвардигоратро тақсим мекунанд? Ҳол он ки мо рӯзии онҳоро дар ин зиндагии дунё миёнашон тақсим мекунем. Ва баъзеро ба мартаба болотар аз баъзе дигар қарор додем, то баъзе баъзи дигарро ба хидмат гиранд. Ва раҳмати Парвардигорат аз он чӣ онҳо гирд меоваранд, беҳтар аст.

33.Ва агар на он буд, ки ҳамаи мардум як уммат мешуданд, сақфҳои хонаҳои касонеро, ки Худои Раҳмонро  бовар надоранд, албатта, аз нуқра мекардем ва бар онҳо нардбонҳое мениҳодем, то бар он боло бароянд.

34. Ва барои хонаҳояшон низ дарҳое аз нуқра мекардем ва тахтҳое, ки бар онҳо такя зананд

35.ва аз ҳар гуна зинат. Ва ҳамаи инҳо бархурдории ночизи дунявист,  ҳол он ки охират дар назди Парвардигори ту барои парҳезгорон аст.

36.Ҳар кас, ки аз ёди Худои Раҳмон рӯй гардонад,  шайтоне бар ӯ вобаста мекунем, ки ҳамеша ҳамроҳаш бошад.

37.Ва он шайтонҳо ононро, ҳаройна, аз роҳи Худо боз мегардонанд, вале пиндоранд, ки ҳидоятёфтагонанд.

38.То он гоҳ ки назди Мо ояд, мегӯяд: «Эй кош, дурии ману ту дурии машриқу мағриб буд. Ва ту чӣ ҳамроҳи баде будӣ».

39.Чун ситам кардед. Он рӯз пушаймонӣ ҳаргиз, суд накунад ва албатта, ҳарду дар азоб шарик бошед.

40.Оё ту мехоҳӣ ба карон сухан бишнавонӣ ё кӯрон ва онҳоеро, ки дар гумроҳии ошкор ҳастанд, роҳ бинамоӣ?

41.Ва агар туро бибарем, албатта Мо аз онҳо интиқом мегирем.

42.Оё он азобе, ки ба онҳо ваъда додем, ба ту нишон бидиҳем, ки ҳаройна, Мо  бар онҳо тавоно ҳастем.

43.Пас,  дар он чӣ бар ту ваҳй шудааст, чанг бизан, ки ту, ҳаройна, ба роҳи рост ҳастӣ.

44.Ва албатта, Қуръон сабаби баландовоза гаштани ту ва қавми туст ва ба зудӣ бозхост шавед4.

45.Аз паёмбарони мо, ки пеш аз ту фиристодаем, бипурс: «Оё ҷуз Худои Раҳмон, дигареро барои парастиши онҳо қарор дода будем?»

46.Ва албатта, Мӯсоро ҳамроҳ бо оёти Худ бар Фиръавн ва сардорони қавмаш фиристодаем ва гуфт: «ҳаройна, ман фиристодаи Парвардигори ҷаҳониёнам!»

47.Чун оёти Моро бар онон арза дошта,  ва ба ногоҳ ҳама аз он ба ханда афтоданд.

48. Ва ҳар мӯъҷизае бар онҳо нишон додем, аз мӯъҷизаи дигар азимтар буд. Он гоҳ ҳамаро ба азоб гирифтор кардем, бошад, ки (аз гумроҳӣ) бозгарданд.

49. Гуфтанд: «Эй ҷодугар, Парвардигоратро бо он аҳде ки, бо ту ниҳодааст,  барои мо бихон, ки мо, ҳаройна, ҳидоятшудагонем».

50. Чун азобро аз онҳо бардоштем, паймони худро шикастанд.

51.  Фиръавн дар миёни мардумаш нидо дод, ки эй қавми ман, оё подшоҳии Мисру ин ҷӯйборон, ки аз зери пойи ман (зери кохҳо ва қасрҳо) ҷорӣ ҳастанд, аз они ман нестанд? Оё (ҷоҳу мансаби маро дар баробари Мӯсо) намебинед?

52. Оё  ман беҳтарам  ё ин марди хору залил, ки дуруст сухан гуфтан наметавонад?

53. Чаро дастҳояшро ба дастбандҳои тилло наёростаанд?  Ва чаро гурӯҳе аз фариштагон ҳамроҳаш наёмадаанд?

54. Пас,  Фиръавн  қавми худро гумроҳ сохт, то аз ӯ итоъат карданд, ки ҳаройна, мардуме табаҳкор буданд!

55. Чун Маро ба хашм оварданд аз онҳо интиқом гирифтем ва ҳамаашонро  ғарқ сохтем.

56. Ононро бар шумори гузаштагон ва масале (ибратангез) барои ояндагон кардем.

57. Ва чун достони писари Марям оварда шуд, қавми ту, Эй Муҳамммад,  ба шодмонӣ фарёд заданд

58. ва гуфтанд: «Оё худоёни мо беҳтаранд ё ӯ (Исо)?» Ва ин суханро ҷуз барои ҷидол бо ту нагуфтаанд, ки мардуме ситезаҷӯянд.

59. ӯ (Исо) фақат бандае буд, ки Мо неъматаш арзонӣ доштем ва мояи ибрати бани Исроилаш гардонидем.

60. Агар мехостем, ба ҷои шумо фариштагоне падид меовардем, то дар рӯи замин ҷонишини шумо гарданд.

61. Ва бе шубҳа ӯ (Исо)  нишонаи фаро расидани қиёмат аст. Дар ин шак макунед ва аз Ман пайравӣ кунед! Ин аст роҳи рост.

62. Шайтон шуморо аз роҳ бознагардонад, зеро ӯ душмани ошкори шумост.

63. Ва чун Исо бо далелҳои равшани худ (назди бани Исроил) омад, гуфт: «Бароятон ҳикмат овардаам ва омадаам, то чизҳоеро (умури динӣ), ки дар он ихтилоф мекунед, баён кунам. Пас, аз Худо битарсед ва аз ман итоъат кунед.

64. Ҳаройна, Худои якто, Парвардигори ману Парвардигори шумост. ӯро бипарастед. Роҳи рост ин аст».

65. Гурӯҳҳо5 бо ҳам ихтилоф карданд (ва ҳар як ӯро ба номе хонданд ва роҳи ифроту тафрит дар пеш гирифтанд). Пас, вой бар ситамкорон аз азоби дардовари қиёмат!

66. Оё чашм ба роҳи чизе ҷуз қиёматанд, ки ногоҳ ва бехабарашон биёяд?

67. Дар он рӯз дӯстон, ғайр аз парҳезгорон, душмани якдигаранд.

68. Эй бандагони (парҳезгори) Ман, дар он рӯз биме бар шумо нест (гирифтори азоб намешавед) ва шумо ғамгин нашавед.

69. Он касоне, ки ба оёти Мо имон овардаанд ва таслими амри Мо  шудаанд,

70. шумо ва ҷуфтҳоятон (ҳамсаронатон) бо шодкомӣ ба биҳишт дохил шавед.

71. Қадаҳҳои заррин ва кӯзаҳоро дар миёнашон ба гардиш меоваранд. Дар он ҷост ҳар чӣ нафс орзу кунад ва дида аз он лаззат бибарад. Ва дар он ҷо ҷовидона хоҳед буд!

72. Ин биҳиштест, ки  ба подоши корҳое, ки кардаед, ба меросаш мебаред.

73. Дар он ҷо бароятон меваҳои бисёр аст, ки аз онҳо мехӯред.

74.Ҳаройна, Гунаҳкорон дар азоби ҷаҳаннам ҷовидонанд!

75.Азобашон коҳиш намеёбад ва онҳо аз навмедӣ, (миёни азоб) хомӯш бошанд.

76.Мо ба онҳо ситаме накардаем (ки онҳоро гирифтори азоб кардаем), аммо онҳо худ ба хештан ситам кардаанд.

77.Фарёд бароварданд, ки эй молики дӯзах, кош Парвардигори ту моро бимиронад (то аз азоб бираҳем). Мегӯянд: «на, ҳаройна, шумо дар ин ҷо монданӣ ҳастед».

78.Албатта, Мо шуморо бо ҳақ ошно кардем, вале бештаратон ҳақро написандидед (душман гирифтед).

79.Оё онҳо дар эътиқоди хеш пой фишурдаанд? Мо ҳам пой фишурдаем.

80.Оё мепиндоранд, ки Мо розу наҷвояшонро (суханони пинҳонӣ) намешунавем? Оре, ҳаройна расулони Мо6 назди онҳо ҳастанд ва менависанд.

81.Бигӯ: «Агар Худои раҳмонро фарзанде мебуд, ман аз нахустин парастандагон мебудам».

82.Пок ҳаст Парвардигори осмонҳову замин ва Парвардигори Арш аз он нисбатҳо, ки ба ӯ медиҳанд.

83.Пас, бигузорашон, то ба ҳамон суханони ботил машғул бошанд ва ба бозича саргарм, то он рӯзе, ки онҳоро ваъда додаанд, бирасад.

84.ӯст, ки ҳам дар осмон Худост ва ҳам дар замин Худост ва ҳакиму доност!

85.Бартару бузургвортар аст он кас, ки фармонравоии осмонҳову замин ва ҳар чӣ дар миёни онҳост, аз они ӯст ва илми фаро расидани қиёмат хоси ӯст ва ба ӯ бозгардонида мешавед.

86.Касоне, ғайри ӯро, ки ба худоӣ мехонанд, қодир ба шафоъати касе нестанд. Магар касоне, ки аз рӯи илм ба ҳақ шаҳодат дода бошанд (ва Худоро ба ягонагӣ парастида башанд).

87.Агар аз онҳо бипурсӣ, ки чӣ зоте онҳоро офаридааст, албатта, мегӯянд: «Аллоҳ». Пас, чаро аз ҳақ рӯй мегардонанд?

88.Гуфтори паёмбар  ин буд: «Эй Парвардигори ман, ҳаройна, инҳо мардуме ҳастанд, ки имон намеоваранд!

89.Пас,  аз онҳо даргузар ва бигӯ: «Саломат бошед!» Оре, ба зудӣ хоҳанд донист (ки барои худ чи азоби дарднокеро фароҳам сохтаанд).

add

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *

Этот сайт использует Akismet для борьбы со спамом. Узнайте как обрабатываются ваши данные комментариев.