Китоби Маргу зиндаги

Маргу зинадагк

Дар сафаҳоти пешин Сайд Қутб талош дошт хоҳарашро, ки аз ҳукми эъдоми ӯ ларза ба ҷонаш афтода буд, оромиш диҳад ва барояш тасвири зебо аз ҳақиқати маргу зиндагк таврсим кунад ва дар ниҳоят эълон дошт, ки аз марг ҳеҷ ҳаросу воҳимае надорад, балки бо оғӯши боз ба пешвозаш мешитобад.

Шоистааст, ин дидгоҳи идеал аз маргу зиндагиро дар навиштаҳои дигари Сайд Қутб ҷустуҷӯ кунем, то даржбем, ки ҳақиқати ин ҳикоят чист.

Ҳикояти кобуси марг ва воҳима ва дилҳараҳое, ки дар қалбҳо ҷо дода… ва қиссаи ширини зиндагк, ки ҳарчанд талх намудор шавад, боз ҳам дӯст доштанист ва дар пастарин мароҳили маротиб –ҳадди ақал- аз марг, ширинтар ҷилва мекунад. Ин чк лаззатест, ки “сакароти мавт” ва сахтии он ва дил буридан аз дунжи зеборо дар баробари дидагони Сайд, ҳеҷу пуч қалам мезанад ва ӯро вомедорад, ки ҳамеша бадон сӯйи ин пул чашм дузад.

Барои дарки ин қазия, ибтидо шоҳкори илмии шаҳид Сайд Қутбро, ки ҳамон тафсири волойи “Фи зилолил-Қуръон[9]и ӯст, варақ мезанем ва сипас ба китобаш, “маъолим фиттариқ[10], назар меафканем – китобе, ки сабаб шуд Сайд ба шарафи шаҳодат ноил шавад- дар ниҳоят гушҳоямонро бо танини зебои найи Сайд навозиш медиҳем, то бароямон аз пушти деворҳои зиндон таронаи “бародарам”ро бисарояд, таронае, ки илҳомвор бар қалбҳои зиндаи асирони мӯмин, чунон нақш баста, ки дар пушти деворҳои сарди зиндонҳои хомӯш, ҳамчун суфижн ва дарвешони хонақоҳо даври ҳам ҳалқа мезананд ва бо вирдҳо ин нағмаҳои зебо асарҳои кабуди хуни ситамро аз дилҳояшон мезидоянд.

Пас аз он, ки сураи Оли Имрон аз хабосати миллатҳои ҷавру зулм парда бардошт ва макру ҳилаашонро бармало сохт ва Расули ҳақро дилдорк дод, ки ин бӯмҳои ситам ва ҷоҳиду минкирони ҳидоят, зоидаи замонаат набуда, балки ҳамеша рӯзгори гургоне буданд, ки садди роҳи корвони ҳидоят мешуданд ва чк басо, ки раҳбарони роҳ ва Пажмбарони ҳақро низ дариданд.

Дар ин сижқи ҳассос ва дар ин лаҳзаҳои навини умед, Худованди мутаъол ишораи бисжр сареҳу равшане мекунад ба ҳақиқати зинда ва пӯшида, гкж ноқуси хатар ба ногоҳ ба садо мадарояд, ки: “эй бандаи ғофил [11]” وًُُو ًُّ َْٔف ارا اموخُ اٌ واٌَّْو ِىدِىِد ” ҳар инсоне мебоист аз зери пули марг бигзарад, ҳама бояд таъми маргро чк ширин ва чк талх бичашад.

Қалами устод шаҳид Сайд Қутбк дар зери сояи ин ояти пурнур чунин менигорад: “Ин воқеъият инкорнопазир мебоист дар қалбҳо русух кунад, ки зиндагиро дар саҳнаи ин замини хокк, пожнест ва дар нуқтаи пожн, марг дар камин аст. Покон дар мегузаранд ва зиштон мемиранд. Муҷоҳидон ҷоми шаҳодат менушанд ва онҳое, ки дар хонаи саъодат ором нишастанд, мемиранд.

Ононе, ки парчами ақида ва андешон дар баландии ҳиммату иззаташон қарор гирифта, таъми ширини маргро мебоист бичашанд ва ононе, ки дар зери пойи бардагон дар хок афтодаанд, низ хоҳанд мурд. Паҳлабавони шуҷоъе, ки аз зиллату хорк ибо меварзад, мемиранд ва тарсончакҳое, ки ба домани палиди зиндагк часпидаанд ва ҳозиранд ҳар луқма онро ба ҳар қимате, ки бошад бихаранд низ ҷон медиҳанд. Соҳибони фикру андешаҳои воло ва ононе, ки дар пайи аҳдофи бузург гом мениҳанд, мемиранд ва ҳамчунин ононе, ки фақат ва фақат барои чанд лаҳзаи ҳавасрониии сусту беасоси дунж мезиянд, низ хоҳанд мурд.

Ҳамаи ин мемиранд “وًُُو ًُّ َْٔ ارا امخُ اٌ واٌَّْو ِىدِىِد”, ҳар инсон бояд ин ҷоми талхро сар кашад ва аз ин зиндагк рахт бандад. Ҳамаи инсонҳо дар саркашидани ин ҷоми талх бо ҳам ҳамсафаранд ва ҳеҷ роҳи фирор ва гурезе аз он нест, аммо фарқ дар чизи дигар аст, дараҷаи гӯжйи тафовут да қимат ва баҳори дигар аст, оре дар оқибат ва сарнавишт…”[12]

Аз лобалойи ин тафсири нуронк, Сайд Қутб маргро қуллаи парвозе медонад, ки ҳама бояд аз баландойи он худро раҳо созанд, ононе кидар зиндагк ба уруҷи руҳ ва баландойи ҳиммат ва мардонагк бо ду боли “имон ва тақво” бар қуллаҳои сарбафалаккашидаи инсоният ва даъват ба ислоҳталабк ва созандагк бар парвоз дармеомаданд, аз он қуллаи ҳақиқати талх ба сӯйи биҳиштҳои баланд ба парвоз дархоҳанд омад, аммо он бечорагоне, ки дар ботлоқи ризқу барқи дунжи фонк ғарқ буданд, аз он ҷо ба дараҳои ҳавлноки оташи ҷаҳаннам андохта мешаванд.

Ожти сураи Нисо саъй доранд рӯҳи ҷавонмардк ва ҳиммати беҳамтои муҷоҳидро дар бозувонаш ба ҳаракат дароваранд. Ин ожт дар гӯши он касоне, ки замзама мекунанд, ки охиратро ба баҳои дунжи фонк харидаанд ва ба шавқи бедареғ дар пайи ҷоми шаҳодатанд ва ононеро, ки ғубори ночиз бар ҳимматҳои оҳанинашон дароз кашида, бо лаҳҷаи тунд мавриди сарзаниш ва итоб қарор медиҳанд, ки: чк шуда шуморо, ки чунин ором нишастаед? Биравед бо шамшерҳои барронатон сарҳои масти бодаи шайтонро барканед ва хуни палидашонро бар замин резед.

Ин нидои Қуръонк, муборизони роҳи тавҳидро тушаи роҳ мешавад, то қадам дар роҳ ниҳанд.

Аммо гурӯҳе, ки аз бими чакочаки шамшерҳои баррон дар пушти пардаҳо ба ҳамдӯхтаи хонаҳояшон ва дар зери кобусҳои ҳавлнок арақ мерезанд, ҳар гиз чунин нидоеро дарк намекунанд. Инҷост, ки сураи Нисо гӯшҳои ононро ба ҳам мемолад ва ононро бо ин ҳақиқаи талх рӯ ба рӯ месозад, ки:

“اَأَ َباإَََِّٔب رىُىُُٔىا ذِسِوىَُُُّذِِسو ُّىُُ اٌ ىِدُاٌَّْ ِىدُ وَاٌِىِ وُ زُُوُٕز ُِ ف ٍ ثشُُو ج شََُّ ذَحٍ “[13]

“Ҳар куҷо, ки бошед, марг шуморо дар межбад, ҳатто агар дар қавитарин бурҷҳои оҳанин паноҳ гиред”.

Пас тарсу ваҳшат аз марг ҳар гиз наметавонад шуморо аз ин ҳақиқат гурезонад.

“Ин услуби намунаи Қуръонк мекушад ин ба заминдухтагонро аз пастии гилу лой берун кашад ва ба сӯйи осмонҳо уруҷ диҳад ва ҳиммати нигаристан ба мақомҳои баланди саъодатро дар онон бедор созад ва ташвиқ кунад, ки вусъату паҳнойии беҳамтои охиратро бо дунжи тангу ночиз харидорк кунанд ва дар ҳар ду сурат, шаҳодат ва ж пирӯзк ононро бо саховат ва

неъматҳои бедареғи Илоҳк унс диҳад.”[14]

“Пас аз он шамъи дигар бар меафрӯзад, шамъе ки нигаришҳо ва андешаҳоро дар баробари ҳақиқати маргу зиндагк равшан месозад”.

“Марг бидуни ҳеҷ шакку тардиде дар лаҳзаи муъайяни хеш фаро мерасад ва ба ҷангу ситез ва сулҳу оромиш ҳеҷ рабте надорад”.

“Ин чизест ва он чизи дигар ва ҳеҷ риштае ин дуро ба ҳам намедузад, аммо робитаи воқеък дар онҷост… байни маргу тақдири Илоҳк, байни вақте, ки Худованд таъйин намуда ва байни фаро расидани он лаҳзаи муъайян”.

Ин Қуръоне, ки борҳо ва борҳоба эҳтижт ва омодагк ишора намуда, робитаи маргу зиндагиро танҳо бо аҷал ва қазои Илоҳк хулоса мекунад, то тарсу ваҳшатро аз қалбҳои буздилон биздояд.

Лаҳни сураи Анъом бар тори дигаре менавозад, паткест бар вазни ҳазорон тан, ки бар пардаҳои фулодии гушҳои золимон фуруд меояд, он гушҳое, ки аз шунидани нола ва андуҳи мазлумон кар буданд ва он дидаҳои пуфзадае, ки аз дидани хуни гулгуни бегуноҳон кӯр буданд ва он авотифу эҳсосоти сарду хомӯше, ки аз ашки кудакони маъсуме, ки лобоси ятимиро аз дастони бераҳмашон ба тан кашиданд ва оҳи модарони доғдор ва ҳамсарони бепаноҳ ҳам натавонист онҳоро ба ҳаракат дароварад ва дар якчолҳои қалбҳояшон қатрае ашк каш кунад. Саҳнае, ки сура ба тасвир мекашад, оқибат ва сазои он золимон ва мушрикон аст, саҳнаест ки бисжр ҳавлнок ва дарднок ва пур аз андӯҳу ранҷ ва мусибат. Дар ғамароту сакароти мавт -калимаи ғамарот, сояи пурдарду ранҷи мусибати ҳавлнокро бар ҷумла густаронидааст- фариштагони азоб дастҳои пӯр аз азобу шиканҷаро ба сӯяшон дароз мекунанд ва руҳҳояшонро бо бераҳмк ба берун фаро мехонанд ва бо лаҳни шадид онҳоро мавриди мазамат ва сарзаниш қарор медиҳад:

“وَاٌىِ رشَيٰ إِر اظَّبٌ ىْْا فٍ اّغّ ََشاٍ اٌاٌْ َِى وَاٌ ٍاب اىخُ ثَب عطُُٕىِ اَأَ َذَهُِ أاخِشِجُُِىاِ أأٔ فُغَىُُاأٔفُ َغ ُىُُ ۖ اٌ وىِاٌَُْوىِ

رجضَوْرُجِضَ ِوْاْا ػَ ازاةَ اٌُْهْ ثّّب وُ زُ رمُىٌُىْْا ػَاً اٌ وٗ اُْغُْاغُِشَشَ اٌاٌْ َذكِذَكِّ وَوُ زُ ػََٓػ ِٓ ب رٗ رغَزىْجشُوْْا”[15].

сазои истикбор ва зулму ситам азобест ҳавлнок. Ин сарзаниш ва азоби бепожн, сазои дурӯғпардозк бар Худои оламижн аст. Саҳнае, ки бисжр ваҳшатнок, ки дарду ранҷ бар он ғолиб гашта ва ғӯса ва хашму андӯҳро дар гулӯ мепечонад ва қалбҳоро аз тапиш боз медорад.17

Марги ситамгорон ва золимон ғайр аз марги мӯминон аст. Зиндагии золимон партавест аз ваҳшат ва

ноамнк дар либоси оромиш ва саъодати дурӯғин ва пас аз он ин саҳнаи ҳавлноки марг.

Сураи Анкабут[16] пас аз дарҳам кубидани таблиғоти мушрикон, ки басон тори бемуҳтавои анкабӯтк бар сари роҳи даъвати Исломк мебофанд ва бажни ин, ки азобу ситами мушрикон камарҳояшонро хам намуда ва ҳафтхони Рустам бар сари даъваташон ниҳода ба вусъату паҳнои бедареғ замини Илоҳк мутаваҷҷеҳ ва гӯшзад мекунад.

Он гоҳ, ки мӯмин қайди бандагк ва бардагии ғайри Худоро аз гардан мениҳад, дигар зодгоҳи азизаш чандон барояш муҳим нест ва равобити хешовандиаш ба гунае дигар таркиб межбад. Ислом мешавад падару модар, хоҳару бародар, хешу азиз ва кор барои дин, ҳадафаш ва ормонаш саъодат дар ҷаҳони охират. Ҳоло агар дар зодгоҳаш ӯро ба танг оварданд, замини Худо бисжр бузург аст. Дил буридан аз хонаву кошона ва шаҳру дижре, ки ҳамаи эҳсосоту авотифи ӯ бо обу хоки он омехта аст, кори содае нест ва илова бар он дар сарзамини ҳиҷрат ҳазору як бало мумкин аст дар камини ӯ бошанд… марг!… оре марг ӯро дар он ҷо ба шиддат таҳдид мекунад.

Ин ҷост, ки ожти Анкабӯт ин фаҳми нодурстро ислоҳ мекунанд. Марг воқъеиятест, ки ҷой ва макон намешиносад. Пас лозим нест ҳисоби онро дар кор овард, чаро ки сабабҳои он пушида ва дар ниҳоят истгоҳи охир он пеши Парвардигор аст. Ва дар воқеъ уруҷест ба сӯйи малакути Илоҳк. Онон бар саҳнаи

51

густардаи замин ба сӯйи ӯ ҳиҷрат намудаанд ва дар ниҳоят низ ба сӯйи ӯ уруҷ мекунанд.

Онон бандагони ӯянд, ки дар дунж ва охират пуштибон ва нигаҳдорандаашон аст.

Кист, ки баъд аз ин ишораҳои Раҳмонк ҳанӯз қалбаш аз тарсу ваҳшат биларзад ва дар банди занҷирҳои фулодини ояндаи маҷҳули худашро ба бардагк бикашад?!

“Ҳадаф берӯн кашидани онон аз зиндагии ҷавру ситам ва дӯрк аз сарзамине, ки бо машоъири ва эҳсосоташон унс гирифта нест, балки ишораест, ба он чк ки барояш ҷону молашро фидо кардаанд ва ишораест ба ризояти Илоҳк ва он чк барои мӯминон дар охират муҳайж намудааст. Онон шаҳру дижрашонро раҳо мекунанд ва дар замини Илоҳк, густардагк ва паҳноии бузургтарро хоҳанд жфт ва аз хонаву кошонаашон дил мекананд ва дар қасрҳои биҳишти баррин барояшон ҷойгузинест аз ҳамон навъ ва ба ҳамон ном, аммо дар воқеъ чизест дигар, ки бо он чк аз даст додаанд, ба ҳеҷ ваҷҳ қобили муқоиса нест”[17].

Сураи “Қоф” пас аз муроҷиъаи сафҳаи зиндагк онро бармегардонад, то инсонро дар муқобили сафҳаи иҳтизор (сакароти мавт) қарор диҳад:

“وَجَبءَدِ عَىشَحُ اٌاٌَّْ ِىَِ د ثبٌِّذَكِ ۖ رٰاٰ ٌَ ِب وُٕ َذَ ُِِٕٗ ر ذُ ذُ” [18].

Марг шадидтарин чизест, ки ҳамаи инсонҳо мехоҳанд аз чангаш ҷони солим бадар баранд ва ж кобӯсро аз хотирашон дӯр созанд, аммо касеро тавони он нест. Ин ҳақиқатест инкорнопазир, ки ҳатман рӯзе гулӯяшро хоҳад фишурд. Марг ҳамеша дар пайи инсон аст ва шикасту ноумедиро намешиносад ва қатъан ҳангоми фаро расидани мавъидаш а суроғи одамк хоҳад омад.

Дар ин ҷо ждоварии “сакароти мавт” мӯйро бар бадан рост мекунад ва ҷонҳоро аз тарс ба ларза медарорад. Дар ин саҳна аст, ки гӯшҳо дар муқобили воқеъият боз мемонанд, ки “رٰاٰ ٌَ ِب وُ َٕ ُِِٕٗ ر ذُ ذُ”[19].

Дар ривоятҳои саҳеҳ омадааст, ки чун лаҳзаи уруҷи Расули Акрам (с) ба сӯйи Парвардигораш фаро расид ва мебоист азин ҷаҳони фонк рахт бармебаст, арақеро, ки аз шиддати сакароти мавт бар пешонии муборакаш ҷорк буд, пок мекарданд ва мефармуданд: “Поку муназзаҳ аст Парвардигори ягона. Савганд ба Худо, ки мавтро сакаротест”. Ин ҳолати касест, ки муштоқи дидори Парвардигор хешаст ва мехоҳад ба сӯйи он зоти пок уруҷ намояд.

Ҳоло бингар, ки дигарон дар чк ҳолате хоҳанд буд?!!

Агар боз ба оят бингарк, калимаи ” الحوك” назаратро ҷалб хоҳад кард: ِّ وَجَبءَدِ عَىشَحُ اٌاٌَّْ ِىَِ د ثوبٌذَكِ ишораест ба ин, ки дар ҳангоми марг, пардаи ғайб аз баробаи чашмони инсон канор меравад ва ҳақ дар муқобилаш возеҳу равшан ҷилвагар мешавад, он гоҳ аст, ки ҳиҷоби ҷаҳлу нодонк завб мешавад ва пардаи инкор дарида мешавад, аммо фоидаи -имон дар ин ҳолат мисли доруст, пас аз марги Суҳроб”- дар ин лаҳза аз касе пазируфта намешавад. Он ҳақиқате буд, ки ошкоро инкораш мекарданд ва мехостанд бо нодонии хеш онро дар нутфа аз байн баранд ва акнун хору залил бо чашмони хеш худро дар чангаш асир мебинанд. Аммо чк сӯд, ки дарку шуъур ва ин гӯвоҳк ва шаҳодатро ҳеҷ арзише нест. Ин аввалин муштест, ки бар даҳонашон кӯбида мешавад, то онҳоро ба сӯйи азоби дардноки ҷаҳаннами сӯзон хору залил тела диҳанд.

Пас аз он, ки Сайд дар шинохти роҳ пухта шуд, асои маърифат бар дӯш гирифт ва корвони зиндигиро ба сӯйи саъодат раҳбарият кард ва “чароғе бар фарози роҳ[20] ниҳод, ки бо шӯълаҳои пурфурӯғи он, насли беҳамтоеро бо барномаи роҳгушоии Қуръон тарбият карда ӯро дар масири сохтори ҷомеъаи Исломк тела дод ва бар баландии қуллаҳои сарбафалаккашидаи

“ҷиҳод” шинонд. Он гоҳ дар ӯ рӯҳи ” لا إٌوٗ إلا الله, барномаи зиндагист” дамид ва фарҳанги Исломиро тутижи дидагонаш қарод дод ва муҳри “ман мусалмонам, ормонам шаҳодат“ро бар синааш зад ва сипас ӯро бар фарози имон ба парвоз даровард, то вайро бар сари шоҳро саъодат ниҳад.

Оре Сайд танҳо роҳи наҷот ва растагориро ҳамон роҳи Асҳоби Ухдуд медонад, ки Қуръони карим дар сураи “Бурӯҷ” ба тасвир кашидааст.

Он гурӯҳе, ки ба Парвардигорашон имон овардаанд ва бо садои пурхурӯшон имон ва ақидаи холисонаи хешро ба намоиш гузоштанд ва дар ин роҳ сахтарин фитнаҳову озмоишҳо ва сахтиҳову азобҳо ва ранҷҳову шиканҷаҳои ваҳшатнокро аз золимону ситамгорон ва ҷаллодони замон бо ҷону дил пазиро шуданд. Имонашон ба чоҳҳое, ки шӯълаҳои сузони оташ дар он фаввора мезад, ба чашми ҳақорат менигарист, чаро ки ақидаашон тавониста буд камари зиндагиро бар замин занад. Садои таҳдидҳои ҷаллодони хуношом чун вузвузи магаси ҳақир ва паст дар гӯшҳояшон танинандоз мешуд ва онгоҳ, ки шӯълаҳои сӯзони оташ ҷонҳои покашонро дар ҳам медарид, рӯҳашон биҳиштҳои барринро ба оғӯш мегирифт ва дидагонашон ба сӯйи Парвардигорашон менигарист.

“…чк ки ин қалбҳо занҷири бардаги дунжро аз гардан андохта буданд ва шаҳват мондан дар ин дунжи фонк ҳам наметавонист ҳимматҳои баландашонро залил созад ва имонашон тавониста буд, ки бар бардагк ғолиб ояд ва аз он баладнои пирӯзк ба ночиз будан ва ҳақорати замин ва заминижн бингарад”.

Шӯълаҳои сӯзони оташ тавонист Асҳоби ухдудро ба хокистар табдил кунад, аммо ҳаргиз натавонист ононро аз байн бибарад, чаро ки “пирӯзк чизе ғайр аз ғолиб гаштани зоҳирк бар дӯшман аст. Қимати ва баҳои перӯзк дар мизони Худо ҳамон ақида ва имон аст, танҳо имонаст, ки дар бозори Худо муъомила мешавад. Волотарин мартаба ва шохистарин дараҷоти пирӯзк, ғалабаи рӯҳ бар модижт аст, ғалабаи имон бар дарду ранҷ, чира шудани имон бар мамлакати пурзавқу барқи имтиҳону озмоиш. Дар ин ҷо буд, ки рӯҳи мӯминони ростин бар дарду ранҷ ва шиканҷаву азоб пирӯз шуд ва камари сусти зиндагиро бар замин зад ва чунон пирӯзие дар майдони фитна ва озмойш ба даст овард, ки башарият барои ҳамеша бадон ифтихор хоҳад варзид. Инаст пирӯзии воқеък.

Ҳамаи инсонҳо ба баҳонаи мухталиф ва асбоби гуногӯн мемиранд, аммо ҳамаи онон ба чунин пирӯзиҳое даст намежбанд ва озодона бадон қалъаҳои саъодат пар намегушоянд. Ин ҳадяиест Илоҳк ва медали шаҳомат ва бузургиест, ки Худованд бар шонаҳои бархе аз мӯминон мегузорад то бо мардум дар масири марг ҳамсафар бошанд, аммо дар саъодати абадк, дар он қуллаҳои маҷду пирӯзк дар офоқи беинтиҳои биҳишти баррин, танҳо ва танҳо ононанд, ки ба сӯйи Парвардигорашон пар мекашанд ва ин гуна зиндагии хокк ба зиндагии абадии биҳиштижн унс мегирад ва дунж бо охират омехта мешавад.

Сарбозони ҳақ майдони муборизаро танҳо ин дунжи фонк намебинанд, балки ба дунж чун майдони мубориза менигаранд, ки савор бар гардбоди ҳаводиси он ба сӯйи додгоҳи адли Илоҳк қадам бармедоранд ва онҷост, ки дӯшман хору забун, кашон кашон ба сӯйи оташи дӯзах бурда мешавад, ва шаҳид, он ки бо хуни рангини хеш лабони арӯси маргро сурх намуд, шоду хандон ба подоши бемисолаш чашм медӯзад ва барои Парвардигораш саҷдаи шукр ба ҷо меоварад ва орзӯ мекунад, ки: эй кош! садҳо ва ҳазорҳо ҷон медошт, то онҳоро яке пас аз дигаре дар роҳат эй Парвардигорам қурбонк менамудам.

Ин ҷост, ки чашмони тези Сайд синаи торикк ва зулмати сижҳчоли сарду ҳайрон мешикофт ва дар чеҳраи хунолӯди бародаре, ки ба милаҳои берӯҳи зиндон такя дода, нишонае аз заъф ва сустк мебинад, ногоҳ ҳанҷараи хушхони Сайд ба садо дармеояд ва беҳтарин суруди муқовиматро дар қасидае ба номи ” أخٍ” –бародарам- месарояд.

Қасидае, ки марҳаме шуд бар захми мусалмонони зери юғи зулму ситами ҷаллодон дар сижҳчолҳо ва зиндонҳои тоғутижни замон.

Дар ин қасида Сайд милаҳо ва зинҷирҳои фиръавнижнро ҳеҷу пӯч мешуморад: “Бародарам! Ту озодаи пушти миллаҳои зиндон… бародарам! Озодаи бо он ҳама занҷири зулму ситам”.

Агар бо Худоят аҳду паймон бастайи… макру ҳилаҳои бардагони –шайтон- чк гуна метавонад зижнат диҳад?!”

Ва маргро марҳалаи дигар аз мубориза медонад:

“Бародарам! Агар бар ман ашкҳо рехтк ва қабрамро бо он хошеъона сероб сохтк, аз тикапораҳои ҷасадам шамъҳое барои сарбозон баргир (он гоҳ) ба сӯйи пирӯзк ва саъодат гом ниҳед“.

Ва бо оғӯши боз ба дидори марг мешитобад чаро, ки:

Бародарам! Агар бимирем дӯстонамонро ба оғӯш хоҳем гирифт ва биҳиштҳои зебои Парвардигорамон бароямон муҳайж шудааст.

Ва парандагони зебои биҳишт дар атрофамон пар мегушоянд, оҳ! ки чк бо саъодат хоҳем буд ва он дижри ҳамешагк!”.

Ва маргро интиқоли масъулият медонад:

Бародарам! Агар ман мурдам, бидон ки ман шаҳидам ва тӯ бояд ба сӯйи пирӯзии ҷадид гом ба пеш ниҳк“.

Ва дар ниҳоят, ҳадаф аз маргу зиндагиро чунин бозгӯ мекунад:

Барои Худо ва динам интиқом мегирам ва ба роҳу равишам бо имону ихлос ба пеш меравам.

Ё бар ҷаҳонижн пирӯз хоҳам шуд ва ж ин, ки ба сӯйи Парвардигарам мешитобам, то дар рӯйхати ҷовидон ҷовид бимонам“.

أخٍ أٔٔذ دٌشٌ ثزٍٍه امُُىد فّّبرا َضيرن وُُذ اؼجُُذ

و َششق اىىْ فجش جذََذ أخي

أخٍ أٔٔذ دشٌ وساء اٌٌغذود إرا وٕٕذ ثبلله غزؼصّّب أخٍ عزجُُذ جُُىػ اظلاَ

رشي اٌٌفجش ش مٕب ثؼُُذ و غذسا سِِبن رساٌعٌ وٍ

أثذ أْ رشً ثمُُذٓ الإِِبء

أخٍ لذ عشد ِٓ ذًََه اٌذِِبء

لسضجخ ثذِِبءّ الخٍٍىد

عزشفُغُ لُُشثبنهب … غّّبء

و أٌمُُذ ػٓ وب٘ ُه اٌٌغلاح

أخٍ ُرشان عئّّذ اٌٌىفبح

و َشفغ ساََبتهب جذََذ

فّ ٌٍضًذبََب ىاعٍ الجشاح

رذُنّ دَصبٖ جُِ ىُػُ الخشاة

أخٍٓ سمؼذ أٔٔين اٌٌزشاة

و رصفؼٗ و ٘ى صٍٍت ػ ُذ

ر ضقُ أًدشبءٖ ثبلحشاة

أُدُن صخُىس الججبي اٌشواط

أخٍ إٔ اٌ ىَ صٍٍت الدشاط

سءوط الأفبػٍ إلى أْ رجُُذ

غذا عأشُُخ ثفأط الخلاص

و ثٍ ّذ لبرٌ بهب خشىع

أخٍ إْ رسفذ ػٍ اٌذِِىع

و عيروا بهب نحى لرذ رٍ ُذ

فأولذ لذُ سفبتًيّ اٌشّّىع

فشوِضبدُ سبي أػذد ٕب

أخٍ إْ نُمِذِٓ كَ أدجبثٕٕب

فطىبى ٕب دََبس الخٍٍىد

و أط بس٘ب سفشٔفذ دىٌٕب

و لا أٔٔب ألُُذ ػ اٌٌغلاح

أخٍ إٔ ِب عئّّذ اٌٌىفبح

فإني ػٍ مخ … ثبٌٌصجبح

و إْ طىلز ج ىُػُ اظلاَ

و لم ذِ ثؼُذُ ػشَػشَ ُٓ الأعًُىد فأطٍٍك ٌشوده إششالهب أخٍ لذ أصبثه عهُ رٌرًٌُ عُزجزشُ ىِِب فصبرِ جمُ

إلى الله سة اٌغٕٕب و اٌٌششوق فإني أِِين ؼهذٌ اٌٌى ُك وفىج ػٍ إ ش فجش جذََذ

و إني ػٍػًٍ مخ طشَ مٍ فإْ ػبف اغَّىِقُٓ أو ػَمِّٕػَّمٍِٕ أخٍ أخزون ػٍ إ شٔٔب

و أٔٔذ عًزّ ضٍ ثٕٕصش جذََذ و إٔٔب عٕ ضٍ ػٍ عُٕ زٗ وِ ٕب الحفُُظ ػٍػًٍ رًِ زٗ

فإْ أٔٔب ذّ فإنيً شهُُذ لذ اخزبسٔٔب الله دػىرٗ فّ ٕب اٌزَاٌزَٓ لضىا نحجهُ طشََمه لذ خضجزٗ اذِِبء و لا رزطٍٍغ ٌغير اٌغّّبء و ٌٓ ٔغززي .. و ٌٓ ٔغزجبح أخٍ فبِِض لا رٍٍزفذ ٍىساء و لا رٍٍزفذ هٕٕب أو ٕبن فٍ غٕٕب ثطير هُُض الجٕٕبح

لىََب بدٌ اٌىفبحَ اٌٌىفبح و أِ ضٍَ ػٍػًٍ عٕٕتي َمين وإِِب إلى الله الخبٌذَالخبٌذَٓ و إني لأسمغ صىد اٌذِِبء عأ أسُ ىٓ ٌش ة و دَ فإِِب إلى إٌصش فىق الأٔٓ بَ

Феҳристи матолиб

Дарича……………………………………………………………………..4

Инсоне аз раҳми Ҳаво……………………………………………..9

Кобӯси марг……………………………………………………………19 Зиндагии ҷовидон………………………………………………….21

Бӯтаи саъодат ва дарахти шарорат……………………….23

Сайру сафар дар фаросӯйи дунжи қалб……………….24

Шукӯфаҳои муҳаббат…………………………………………….26

Аз мо беҳтарон……………………………………………………….27

Ҳама бо ҳам як садо……………………………………………….28

Шамъҳои ҳамешафурӯзони ҳидоят……………………..29

Фаҳм… эҳсос……………………………………………………………30

Машъалдори ҳидоят……………………………………………..31

Ақли ҳайрон дар офоқи бениҳоятҳо…………………….33

Бодкункони (пуфак) сармаст…………………………………36

Озодк……………………………………………………………………..37

Шароби муқаддас………………………………………………….38

Васила… ҳадаф……………………………………………………….39

Ҳадаф, василаро тавҷеҳ мекунад…………………………..40

Саъодати ростин……………………………………………………41

Вафоти кобӯси марг………………………………………………42

Маргу зиндагк……………………………………………………….44

أخٍ (бародарам)………………………………………………………58

Феҳристи муҳтавижт………………………………………………60

61

  1. : Баргирифта аз суханони сарбозе, ки дар охирин лацазоти зиндагии Сайд бар пушти дарцои оцанини сулулаш меистод, ки дар маҷалаи “Даъват”, шумораи 126, моци августи соли 2002 ба муносибати севушашу ним солрӯзи шацодати Сайд Қутб омадааст.

  2. : Муроҷиъа шавад ба маҷалаи “Фикр”, чопи Тунис, шумораи 6 соли чацорум, марти соли 1959.

  3. : Чопи дори Тайба, Маккаи Мукаррама, чопи саввум, соли 1415 ц 1979 м.

  4. : Инсоне аз рацми Цаво

  5. : اٌٌزصو ىس اٌٌفو اٌموش ْ, бо номи Офариниши фанни дар Қуръон ва тасаввури фаннк дар Қуръон, тарҷума ва чопу нашр шудааст.

  6. : شب٘٘ذح اٌمُ بِِخ اٌٌمش ْ, бо номи “Дурнамои растохез” тарҷума ва чопу мунташир шудааст.

  7. : Ин навиштае, ки пеши рӯй доред, матни номаест, ки Шацид Сайд Қутб барои хоцари адибаш “Омина Қутб”, ирсол кардааст ва аввалин бор онро маҷалаи “Фикр”, чопи Тунис дар шумораи 6 соли чацорум, марти 1995, тацти унвони “Азвоун мин баъид” мунташир кардааст.

  8. : Шеър афзудаи мутарҷим аст.

  9. : Дар сояи Қуръон. Ва бо унвои аслиаш, Фи зилолил-қуръон тавассути дуктур Мустафо Хурамдил тарҷума ва аз сӯйи нашри эцсон чопу нашр шудааст.

  10. : Чароғе бар фарози роц, ва ин китоб низ тавассути нашри эцсон ба номи “нишонацои роц” чоп шудааст.

  11. : Сураи Оли Имром 175. яъне “цар нафсе таъми маргро мечашад”.

  12. : Тафсир “Фи зилолил-қуръон”. Навиштаи Сайд Қутб, ҷилди 1/538, чопи 25, соли 1417 ц, дори Шуруқ.

  13. : Сураи Нисо 78

  14. : Тафсири Фи зилолил-Қуръон, 2/707

  15. : Сураи Анъом 93. Таҷумаи оят чунин аст: “Агар ситамгоронро бинк дар он цангом, ки дар сахтицои марг фуру рафтаанд ва фариштагон дастцои худро ба сӯйи онон дароз кардаанд ва ба онцо мегӯянд: агар метавонед худатонро аз ин азоб Илоцк рацонед, акнун ба сабаби дуруғцое, ки бар Худо мебастед ва аз пазириши ожти ӯ сарпечк мекардед, азоби хоркунандае мебинед”. 17 : Фи зилолил-Қуръон 2/1149

  16. : Анкабӯт 75, “وُوُوو ًُّ َْٔ ظ ارا اموُخُ اٌ وِىِاٌْ َّو ِى د وُو َُّ إٌاٌُ ٕوب رشِجَُؼُوىْ ا “, “саранҷом цамаи инсонцо мемиранд ва цар касе мазаи маргро мечашад, сипас ба сӯйи мо боз гардонида мешавед ва цар як ҷазо ва сазои худро мегирад”.

  17. : Фи зилолил-Қуръон 5/2749

  18. : Сураи Қоф 19. “Сакороти мавт, воқеъиятро дар худ цамроц дорад…. ин цамон чизест, ки аз он гурехтк”.

  19. : Сураи Қоф 19

  20. : Унвони китоби “ِؼبلم اٌ طشََك”, навиштаи шацид Сайд Қутб. Китоби мазкур тавассути нашри эцсон ба номи “нишонацои роц” чоп шудааст.

О Main Aditor

Здравствуйте! Если у Вас возникнут вопросы, напишите нам на почту help@allinweb.ru

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *